Rozwój

W kolejnych latach Święto Pasterskie zaczęło dynamicznie się rozwijać i stopniowo zyskiwało rangę jednego z najważniejszych wydarzeń folklorystycznych Orawy. Od 1976 roku, po zmianach administracyjnych, organizację wydarzenia przejął Gminny Ośrodek Kultury w Jabłonce, współpracujący z Orawskim Parkiem Etnograficznym w Zubrzycy Górnej oraz Wojewódzkim Ośrodkiem Kultury w Nowym Sączu. Z czasem ukształtowała się dwudniowa formuła wydarzenia. Pierwszy dzień poświęcony był konkursom kapel, śpiewaków, instrumentalistów i zespołów regionalnych, które prezentowały autentyczny repertuar i umiejętności muzyczne. Drugi dzień miał charakter widowiskowy i plenerowy, gromadząc szeroką publiczność z całego regionu oraz gości spoza Orawy. Wydarzenie odbywało się w różnych miejscowościach regionu, m.in. w Lipnicy Wielkiej, Jabłonce, Zubrzycy Górnej, Zubrzycy Dolnej oraz Orawce, co podkreślało jego regionalny charakter.

Święto z roku na rok przyciągało coraz większą liczbę uczestników, twórców ludowych, badaczy kultury oraz zespołów regionalnych z Polski i zagranicy. Stało się przestrzenią wymiany doświadczeń, spotkań pokoleń oraz prezentacji różnorodnych form folkloru. Ważnym i rozpoznawalnym elementem programu był konkurs „O Pasterski Zbyrcok”, a także wieczory poezji gwarowej, pokazy dawnych zwyczajów pasterskich oraz koncerty muzyki ludowej. Zmiana organizatora w 1992 roku, kiedy odpowiedzialność za wydarzenie przejęła ponownie Gmina Lipnica Wielka, nie przerwała jego ciągłości, lecz pozwoliła na dalsze umocnienie jego pozycji w strukturze lokalnego życia kulturalnego. W kolejnych dekadach Święto Pasterskie rozwijało się, dostosowując do nowych realiów społecznych i organizacyjnych, przy jednoczesnym zachowaniu podstawowego celu, jakim było podtrzymywanie tradycji pasterskich.

Galeria ukazuje Święto Pasterskie jako żywy proces rozwijania i twórczego przekształcania tradycji. Różnorodność programu, obecność zespołów, artystów i publiczności z wielu środowisk oraz otwarcie na nowe środki wyrazu sprawiają, że święto nie jest jedynie przypomnieniem dawnego świata, lecz dynamiczną przestrzenią spotkania, interpretacji i współczesnego przeżywania dziedzictwa Orawy. Zachowując pasterskie korzenie, nieustannie wzbogacało swoją formułę, udowadniając, że dziedzictwo nie jest rekonstrukcją przeszłości, lecz jej twórczą adaptacją do potrzeb kolejnych pokoleń.